Waarom ik de talentklas ben gaan doen is heel simpel: ik wilde leren. Ik had er al zeven jaar bij het domein opzitten en begon er voor mijn gevoel uit te groeien. De talentklas betekende voor mij een nieuwe, serieuze doorgroeimogelijkheid met veel ruimte voor eigen ontwikkeling. Precies waar ik zo’n behoefte aan had. Daar kwam bij dat ik was afgewezen voor de toneelschool en daar een duidelijke feedback had meegekregen, waar ik graag mee aan de slag wilde.

Die feedback is de basis geweest voor mijn toneelleerdoel: 

• ‘Tijdens het spelen mijn zelfbewustzijn niet meer laten overheersen, zodat ik meer risico durf te nemen in het uitvoeren en uitwerken van mijn impulsen’. Oftewel: de controle loslaten en meer risico’s durven nemen. 

Mijn sociale leerdoel had daarmee te maken:

• ‘De groep vertrouwen en er op mijn bek durven gaan. Andersom ook anderen respecteren’. 

Dat laatste doel bleek meteen overbodig, dus daar ga ik niet meer op terugkomen. Ik vond de sfeer in de groep namelijk erg fijn en heb me voor hen nooit hoeven inhouden. Degene bij wie ik nog het minst op mijn bek durfde te gaan, was ikzelf, denk ik (Zie: toneelleerdoel). Wat dat toneelleerdoel betreft ben ik er waarschijnlijk nog lang niet, maar ik heb gedurende het jaar echt verschil gemerkt. Doordat ik op de vloer zonder serieus risico (want wat kan er in feite nou helemaal gebeuren?!) aan de slag kon met ‘meer durven geven’, merkte ik dat bij mezelf terug, ook heel erg buiten toneel. Nog steeds vond ik het natuurlijk wel eens moeilijk. Ik vond het bijvoorbeeld lastig om tijdens het spelen te kunnen bepalen of je niet nog meer kunt geven, of dat je te veel op het ‘geven’ gaat focussen en het overacting wordt. Of elementair, bijvoorbeeld. Dat was zo terug naar de basis en ook nieuw voor mij, dat ik nauwelijks meer iets durfde te spelen. Maar mijn leerdoel was gelukkig toepasbaar op alles wat we deden, dus ik heb een jaar lang lekker kunnen oefenen en dat heeft toch een flinke basis gelegd, denk ik. Iets waaraan ik zou willen doorwerken is fysieker spelen. De echte fysieke spellessen vond ik heerlijk en daar ga ik dan ook lekker voor (soms echt te enthousiast), maar mijn fysiek inzetten tijdens een ‘gewone’ scène voelt nog te weinig natuurlijk. 

Wat ik over het algemeen heel erg aan de talentklas heb overgehouden, is het gevoel alsof er een soort van begrip in mijn systeem is geslopen. Door aan zo veel aspecten van spel te werken en daar ook de tijd voor te nemen, snap ik niet alleen met mijn hoofd, maar ook met mijn systeem veel beter wat ik aan het doen ben wanneer ik speel. Ik heb het gevoel een laagje dieper te zijn gekomen en gevoelsmatig meer grip op mijn spel te hebben gekregen, zodat ik nu met meer rust kan spelen. Ik had denk ik niet zo veel geleerd zonder de kleine groep met de fijne, toegewijde werksfeer. Het is heel fijn om met een kleine groep mensen te werken die zich allemaal even enthousiast voor hetzelfde willen inzetten!